De Toekomst - een gedicht

De toekomst

Het derde kunstwerk is een feit.
Het water kan nu stromen.
Maar waar gaat het water heen.
Wat gaat er in de toekomst mee gebeuren.
Word een waterstroom herboren?
Want die hebben we nu maar Eén.

Het leuke,leerzame,kleurrijke kunstwerk.
Ook deze toekomst is nu voor ons een verleden.
Met plezier geopend met veel ouders en kinderen.
Die er geen genoeg van konden krijgen.
Zelfs het laatste beetje water verdween,
in potjes,bakjes en kopjes, en ook weer in de grond.

Ook op een plek waar vroeger,
in de buurt een textiel fabriek stond.
En ook een blauwsloot liep.
We zijn dus van het verleden naar de toekomst gegaan.
En hopelijk kunnen we over een paar jaar,
hier weer aan een waterloop staan.

Gedicht 5 door Bart van de Sanden, buurtdichter Noord

Blauwsloten plu’s

Blauwsloten plu’s

Met de onthulling in de natuurtuin.

Is het heden nu ook weer het verleden.

De plu’s gemaakt door volwassenen en kinderen uit de buurt. 

Van jong tot oud en op verschillende locaties.

Nu samengebracht tot een kunstwerk.

Een pluim voor iedereen die er zijn tijd aan wilde besteden.

Een plu is een extra symbool voor de blauwsloten.

Daar werd na de onthulling in emmertjes water gegoten.

Er naar toe gebracht in kalebassen,

Op het hoofd van de aanwezige kinderen

Zoals in veel Afrikaanse landen water word gehaald.

Waarmee de onhulling werd afgesloten.

Dit alles gebeurde na het zingen van het blauwsloten lied.

Speciaal geschreven voor deze dag.

Wat zeer zeker ook wel een vermelding mag.

Want alles kwam aan bod.

Van kleur tot stank 

Van geschiedenis tot het heden.

Nu gaan we het pad naar de toekomst op.

Want het verleden zit nu onder de grond.

Meestal op de plek, 

waar vroeger in de buurt een textielfabriek stond.

Hopelijk word het weer net zo leuk en mooi als deze keer.

Met veel mensen mooi weer en een leuke sfeer. 

Gedicht 4 door Bart van de Sanden, buurtdichter Noord

Gedicht 3 van buurtdichter Tilburg Noord

Vloeivelden - een gedicht van buurtdichter Bart van de Sanden

Vloeivelden

De textiel industrie moest veel afvalwater kwijt.
Dat werd gedaan op meerdere manieren.
De blauwsloten, maar ook vloeivelden.
Dit omdat Tilburg,
maar weinig verbinding met grote wateren had.
Daarom kwam er in 1903,
een vloeiveld ten westen van de stad.

De textiel industrie aan de Goirkestraat,
Loosden ongezuiverd water in de Zandleij.
Maar daarmee zou Udenhout niet zo blij zijn.
Dus kwamen in het noorden er ook nog velden bij.
Samen wel 140 hectare groot.
Want al dat afval water,
paste niet meer in een sloot.

De aanleg van die velden duurde 10 jaar.
En in 1929 was men daar mee klaar.
Deze hebben tot 1972 gefunctioneerd.
Daarna werd er in een zuiveringsinstallatie geïnvesteerd.
Die hete AWRI Noord.
In 1999 werd in dit gebied het Noorderbos aangelegd.

Daar kregen de waterlopen,sluisje en stuwtjes,
van de voormalige vloeivelden een plaats.
Het is een hakbos van Zomereiken en Robinia.
Dit kwam klaar in 2001.
Veel mensen wandelen er nu,
met hun hond doorheen.

Gedicht 2 van buurtdichter Tilburg Noord

Textiel industrie - een gedicht van buurtdichter Bart van de Sanden

Textiel industrie

Ben je al wat op leeftijd,
en woon je heel je leven in Tilburg.
Heb je het misschien wel meegekregen.
Tilburg was een textiel stad.
En het bewijs was overal te zien
Want misschien kwam er een blauwsloot op je pad.

Er waren tussen de 6 en 7oo kleine bedrijfjes.
Die allemaal met het beroep te maken hadden.
En er is nog wat van over.
Kleine werknemers huisjes uit die tijd.
Het zichtbare afval water,
zijn we gelukkig al jaren kwijt.

De sloten liepen door de hele stad .
Van links naar rechts en van boven naar onder.
De blauwe kleur,
kwam door het bewerken van de textiel.
En ging je in die tijd slootje springen,
Moest je opletten dat je er niet in viel.

Gedicht 1 van buurtdichter Noord

Blauwsloten - een gedicht van buurtdichter Bart van de Sanden

Blauwsloten

Het gezegde een blauwtje lopen,

is bij iedereen wel bekend.
Maar blauwsloten,
is iets wat niet iedereen kent.
Het kwam van leerlooierijen,
eind 19e tot in de 20e eeuw.
Die hun afvalwater in slootjes lieten vloeien.

Het water had een blauwe kleur.
En je kunt best zeggen,
Ook een niet al te beste geur.
Dit was wat over bleef,
na het bewerken van leer.
Er was nog geen afwateringssysteem.
En het milieu kon ze toen nog niet zo boeien

Eentje van die blauwsloten,
Kwam van de familie Pessers.
En wel in de van Bijlandstraat.
Tongerlosehoefstraat, en Ijskelderstraat.
Iets waar tot na de oorlog over werd gepraat.
In 1948 is hij echter dicht gegooid.
Omdat er toen daar geen leer meer werd gelooid